…opzouten…

Met ‘n dreun komt ons leven er anders uit te zien en wordt het in een paar tellen “de alles is anders show”… 

… we schrijven 11 mei 2018….

We zijn op pad met de honden naar de uiterwaarden en dan gebeurd er iets geks in mijn kop, ik doe raar met armen en benen maar zet net op tijd de auto stil. Na een telefoontje van Margot doet 112 heel snel de rest voor ons op dat moment…

Het gevolg is: ziekenhuis, onderzoeken, heel ziek voelen, stabiliseren, halfzijdig verlamd, bijkomen, schrik en verdriet, langdurig behandelen, intensieve revalidatie en dan, denkend alles weer te kunnen, na maanden eindelijk weer naar huis…

CVA, verlamd dus NAH… tja accepteren denk ik dan maar, want ik heb geen keus. Zo gedacht zo gedaan… geen probleem…. een ander heeft ook wel eens wat, ja toch?

Maar dan door de tijd heen merk ik dat dit minder simpel is dan we elkaar eerst wilden doen geloven… Sterker nog ik kom in een groot instortend “gebouw” terecht… alles dondert in elkaar en ik zit er onbeschermd midden in…

Dat “gebouw” is mijn/ons leven, m’n plannen, m’n werk, hobby’s, gezondheid, relatie, omgeving, honden, mobiliteit, mijn kennis en vaardigheden… Onze hele toren van Babel sodemietert ineen… alleen de stukjes blijven heel…

Maar dan, en zeker na nog twee keer zo’n recidief CVA feestje, blijkt dat er nog veel meer stuk gaat dan me lief is… Nog niet eens zozeer mijn persoontje, maar ook nog wat er aan vast getrouwd is… Mijn waardevolle lief en mantelzorgspetter.

Die is door de hele consternatie in de ziektewet terecht gekomen en doet alle moeite mij te verzorgen en het huishouden op peil te houden. Ondanks haar forse val in het weekend van mijn opname waarbij ze ernstig schouderletsel kreeg, probeert ze “gewoon” ons leventje op de rails te houden.

Daarbij hoort ook het overeind houden van ons hondenbedrijf, want we hebben nog een financieel hobbeltje weg te werken als resultaat van een eerder bedrijf wat na 35 jaar ten onder ging aan de crisis. Pensioen is er niet want ik ben kunstenaar dan heb je daar geen geld voor.

Weliswaar is het uitlaten der eigen en gasthonden, onze hobby en passie maar tegelijk ook eerst mijn dagelijks werk. Ik kon dus zelf niets meer maar gelukkig kreeg m’n lief alle hulp van bekenden anders was het echt over geweest en restte ons het diepe dal der schuldsanering.

Dus opnieuw getroffen door CVA en mijn lief bovendien buiten haar schuld fors aangereden, met als resultaten een nog zieker en beperkter vent en haar eigen lijf nog verder in de kreukels door whiplash.

Hoe hou je zoiets vol zeg…Maar het wordt nog ’n graadje heftiger.

…we schrijven 5 november 2019…

Mijn dappere lief wordt uit haar functie geflikkerd en moet verplicht voor 24 uur naar ander werk gaan zoeken… Spoor 2 noemen die goud verdienende wijsneuzen dat… 25 jaar met hart en overtuiging voor “haar” bewoners en “de zaak” gewerkt.

Maar luister eens even, zo zegt men daar: Met jullie persoonlijke omstandigheden, ellende of ziekte hebben we geen moer te maken…. wegwezen, opzouten, doei. We gaan een paar trucs uithalen om je er uit te sodemieteren, daar heb je toch geen verstand van.

Je moet voor 100% je werk doen, alles goed vinden, je mond houden en stoppen met het verzorgen van je kerel en uitlaten van je honden, want dat is werk. Dat doe je niet dus: daar is het gat van de deur. We walsen kansloos over je heen…

Niet hand in hand een toekomst mogelijk maken… Kom nou, daar zijn bedrijfsartsen en P/O niet voor, wegwezen!

…een heel zure trap na van een organisatie die zelf al zoveel steken heeft laten vallen…

Dat kan er ook nog wel bij… Maar natuurlijk geven we niet zomaar op… dat is al vele jaren gebleken, ons bedrijf blijft bestaan met dappere ondersteuning van te gekke vrijwilligers… We nemen onszelf nog wel serieus en gaan arbeidstoekomst van m’n lief proberen zelf te regisseren, we laten ons niet zomaar weggooien…

In dit soort situaties moet je, als het aan hen ligt gewoon doorwerken, hoe ziek je ook bent en welke zorgen je ook hebt…

…soms weten we wel waar we een beetje misselijk van worden…