m’n opa

m’n opa, m’n opa en niemand zoals hij (1967)… Passage uit dat liedje van kabouter Jongewaard: “ en als je geluk had ging je samen naar de brand” 

Zie je wel toen ook al… ook toen waren rampen een graag gezien straatbeeld en ‘n uitje voor de hele familie.

Nou is het natuurlijk ook wel leuk om een hut af te zien fikken, ‘n vermorzeld mens van dichtbij te zien of thuis te kunnen opscheppen over hoe hard je een beknelde had horen kermen. Dus ja….

Nu we tegenwoordig vervolmaakt zijn met ‘n telefoonhand, hebben we dubbel geluk, de drama’s gemakkelijk en van dichtbij te kunnen filmen….

Dat wordt dan weer niet gewaardeerd door de hardwerkende hulpdiensten, die zich kapot ergeren aan dat soort ramptoerisme en steeds meer bekeuringen gaan uitdelen aan de filmers.

Terecht hoor want je zou er maar liggen leeg te bloeden, blauw aan te lopen of bij te bruinen door de hitte van je keukenbrand. Ik word er zelf ook altijd nijdig om, en doe daar beslist niet aan mee.

Maar…. dan nu even dit…

Moe van huishouden, ander werk, gewoon door ‘n CVA aangedaan of met ‘n griepje lig je op bed. Zappend tussen 168 zenders en Netflix, kom je hele reeksen van programma’s tegen over diverse hulpdiensten en de drama’s waar ze op worden ingezet.

Veelal van spannend en sfeerverhogend commentaar voorzien, door een team van nep serieus kijkende kunstkoppen met ‘n goddelijk botox lichaam. Jaja, echte rampen en allemaal professioneel en gedramatiseerd, in beeld gebracht door hoogopgeleide gluurders met lenzen…

Wauw elk detail zichtbaar en afhankelijk van het land vaak ook nog duidelijk herkenbare slachtoffers of stukjes daarvan. En meer dan eens, ook geweldig: huilende getuigen die juist door de stomme vragen aan het janken worden gebracht, of geen zinnig woord uit kunnen brengen…

We hebben uitgebreid de keuze uit o.a.: Emergency call, helden van nu, gein op het 112 plein, blik op de weg, bloed aan de paal, straatchirurgie, brandwonden in alle gradaties en witte lakens met van alles eronder weggemoffeld… Nog ‘n keer wauw!

Wat zegt u? Oh, filmen die alleen maar het werk van de hulpdiensten? Ach zo… en wat doet dat irritant filmende publiek dan? Wat is het verschil?

Nee ik ben geen gefrustreerde Iphone cineast, maar tijdens het TV kijken naar een van mijn favoriete programma’s (oeps) kwam deze kwestie ineens in me op…

Nog wel even voor alle duidelijkheid:

een ieder die het botte lef heeft welke hulpverlener ook lastig te vallen of te bedreigen: Volop in beeld brengen, registreren en aan z’n lot overlaten als ie zelf ooit hulp nodig heeft!

 

…pfff, maar zelden eigenlijk, dat ik me zo laat gaan zeg…