maatschappelijk

Ik zal er in alle openheid niet omheen draaien… Met ons oude bedrijf Kleine Kunst zijn we in heel zwaar weer gekomen toen het slecht ging in de detailhandel… 

Kei leuk bedrijf in winkelcentrumpromotie: creatieve en culinaire publieksactiviteiten met ‘n theatraal gebaar, dus dikke pret en ik maar clownen door de halve wereld heen.

Maar alle werk viel weg en toch hopen op betere tijden bracht veel frustratie en doorgaan met domme dure (huur)kosten met zich mee. Toch nog investeren betaalde zich niet meer terug.

Pijnlijk en verdrietig na ruim 30 jaar hard werken met passie…  Faillissement en/of schuldsanering stond op de drempel… Dus dan heb je niks meer en zelfs dat pakken ze je af….

Tot ‘n te hulp geroepen adviseur van de KvK zich, de hondenharen van z’n driedelig afkloppend, verbaasde over hoe wij met honden omgingen en hoeveel honden er toen toevallig bij ons waren van vrienden. Zelf was ie erg bang voor honden maar hij zag dat wij dat wat minder hadden… Slimme vent toch?

Al snel is toen het idee geboren om onze, inmiddels gezonde, uitlaatservice voor honden te starten en ‘n ondernemingsplan was snel gemaakt. Mooi plan, sfeervolle site, leuke visitekaartjes en de sociale media inzetten bleken de juiste woefs en wafs om op te starten…

Toen de eerste honden aan de poort krabden en we die vierpotertjes in huiselijke sfeer, de liefde en zorg gaven die ons eigen trio dagelijks ten deel viel, werd er al snel veel meer in de tuin gepiest, en kregen we het druk met uiteenlopende honden…

Wat ‘n feest zeg… wat ‘n geluk dagelijks met zoveel honden op pad te gaan… wauw… En niet dat we lekker met bitcoins binnen liepen, maar het liet zich wel aanzien dat dit ook financieel soelaas zou bieden…

Tot 11 mei 2018….

In de auto getroffen door een zware CVA… Paniek, 112, ziekenhuis en uitgeschakeld voor langere tijd.

Wereld stort in, plannen kunnen in de afvalbak en opnieuw dreigt financieel debacle. Mijn lief stort in want het is toch niet niks, en valt bovendien in hetzelfde weekend meerdere spieren in haar schouders kapot en komt zo verloren in de ziektewet van haar werk terecht….

De meeste uitlaathonden afgezegd maar we hebben zelf honden dus er moet toch worden uitgelaten. Margot krijgt gelukkig volop hulp en kan derhalve op pad met een deel van de gasthonden, iedereen helpt mee en dat redt ons opnieuw van de ondergang.

Dat houden ze langer vol dan ik dacht en als ik na ‘n paar maanden therapieën en vechten weer naar huis mag ben ik weer blij (en denk ik) van alles te kunnen en eindelijk weer met de honden op pad te gaan….

…en die vlieger ging toen niet en nooit meer op…

Lopen, staan maar zeker ook uithoudingsvermogen bleken zo zwaar aangedaan dat thuisblijven de enige optie werd. Ik ben invalide en amper meer in staat een substantiële bijdrage te leveren aan thuissituatie en het bedrijf.

Maar we hebben een bankschuld weg te werken dus we moeten wel en vinden een mogelijkheid Margot te ontlasten en ‘n nuttige taak voor mij te creëren in het bedrijf thuis. Lijkt allemaal goed te gaan al is het een heel gevecht, maar we krijgen opnieuw vertrouwen in de weg naar onze toekomst…

Maar ja Margot kan niet eeuwig in de ziektewet blijven en dus haar werk begint zich ook al te roeren. Ze MOET iets… moet andere functie’s accepteren en moet dit en moet ook dat… Begrijpelijk vanuit haar werk hoor, die moeten ook verder en op kosten letten…. Maar het voert ook de geestelijke druk enorm op…

…en dan op 18 april 2019… opnieuw een zware CVA 

Weer het zelfde ritueel met 112, ziekenhuis, nog zwaarder aangedaan en opnieuw grote problemen dreigen. Hoe houdt een mens dat toch vol… Met als toegift een vreemde auto die zich achter in de bus bij Margot boort…. En dan openbaren de eerste verschijnselen van een overheerlijke whiplash zich al snel.

We weten zelf inmiddels niet meer hoe we het redden maar gezamenlijk knokken we maar weer verder en proberen ook nu overeind te blijven al valt het ons zwaar. Met de honden gaat het gelukkig erg goed en is het druk genoeg… Bovendien zijn we succesvol met ons, inmiddels opgestarte project Hondenheuvel…

Maar de druk van haar werk wordt opgevoerd en ze moet gedwongen solliciteren al is het kutwerk en ‘n eind uit de buurt, daar hebben ze geen boodschap aan…. Zowel Margot als ik zijn hier in terecht gekomen geheel buiten onze schuld, maar we worden wel de duimschroeven aangedraaid, zwaar onder druk gezet en rechteloos gemaakt. We zijn al 4 jaar aan het knokken en het eind is nog niet in zicht…

Maar… Wat er ook gebeurd… we gaan door met de honden… dat is onze passie, onze liefde, ons dagelijks plezier en onze stiel…. Mooi dat we er ook nog mee uit de financiële problemen geraken als we dit kunnen volhouden…

Dappere Margot… we doen soms wel lelijk naar elkaar… maar we hoeven ons daar niet voor te schamen… We houden vol, zoals we altijd al hebben gedaan en hebben gelukkig ook veel plezier en geluk…

Maar hoort dit verhaal nou eigenlijk thuis op mijn CVA Blogsite?  Ja… Want het staat er toch! Bovendien gaat het hier om restverschijnselen van ons leven terwijl we al vol zitten met de ballade van CVA kleinigheden….

Ik ben ziek, zwaar aangedaan, psychisch soms op het randje om vervolgens te merken dat we maatschappelijk ook nog wat te verhapstukken hebben…

 

Ben blij dat ik geen kruik ben die net zo lang… Ach dat kent u wel…