logo (verhaal)

Nee niet zo’n beeldmerk voor bedrijven maar -pedie… Als je iets met je stem, eten of ademhaling moet leren dan kom je daar terecht. 

Doorgaans zijn het -pedistes geloof ik, want ik zag maar een keer ‘n -pedist.

Na mijn 3e cva (18-04-2019) had ik als restverschijnsel stemband-verlamming. Dan kun je nauwelijks meer geluid uitbrengen en eten… En dat is niet leuk… om niet te zeggen zwaar klote en het komt ook nog bovenop alles wat ik verder al heb… Dus feestje compleet.

Alleen nog maar wat kunnen fluisteren kost heel veel energie en lucht… Ik had het daar moeilijk mee…. net alsof ik de hele dag zachtjes stiekeme roddels of vieze dingen tegen iemand zat te vertellen terwijl ik dat bijna nooit doe.

En dan eten: Dus niet! Elk brokje wat ik naar binnen werk doet me de moord stikken dus hup, slangetje er in en zonde voeding… Nee niet fout geschreven hoor… Het is toch zonde dat je zo moet eten…

Big Mac, nogatinetaart of kibbeling wordt er op ‘n post it papiertje bij geschreven om je niet alle illusies te ontnemen.

Maar goed, dan komen dus alle logo spelers op de proppen en moet ik de meest wanstaltige geluiden gaan zitten maken terwijl er ‘n spetter van ‘n pediste tegenover me zit…

Zo ook bij de “wat mag ik weer eten test”…. Ik moet eten en 50 cm van me af zit ‘n schoonheid door m’n strot heen te kijken of het wel goed gaat… Nee dus! Daardoor stik ik nog uitgebreider de moord dan ooit te voren…

Ik kon me er dan ook amper aan overgeven, maar des te meer kon ik thuis en elders zonder publiek het geleerde in de praktijk brengen. Slechts een keer heb ik op mijn kamer bij het revalidatiecentrum zitten oefenen en per direct stoof er ’n blond ding naar binnen of het wel goed met me ging…. Dat was dus snel afgeleerd.

Het koste wat bloed, zweet en tranen, vermengd met aardig wat frustie maar zowel het praten als het eten zijn weer redelijk op gang gekomen.

Ook heb ik erg veel respect gekregen voor dat soort vakmensen want wat die allemaal moeten kunnen, kennen en weten is niet niks… Ik meende altijd dat het niet veel verder ging als: wie wa wau wo woe wee en wa al nie mee….. Maar daar vergiste ik me in en begreep al snel dat het vakmensen zijn…

Wat er leuk is aan dat beroep kan ik niet bedenken maar misschien levert het hen veel dankbaarheid op van mensen die weer leren eten en praten…

…zoals ik…

Dank je wel Logoteam.

Op de foto een gewaardeerd voedingsgrapje van de verpleging CWZ.