koppensneller

Televisieologisch zap ik doorgaans van het simpele wegmisbruikers naar bv. ‘n potje tennis, want veel meer kan mijn door CVA aangedane denktank niet echt aan. 

Dus door nieuws en actualiteit laat ik mijn hersens dan ook niet verder kapot maken.

Maar omdat vanochtend die papiermassa per ongeluk voor me op tafel lag, dwaalde ik koppensnellend door de Provinciale sufferd en ineens ik wist het weer…

…ramp zalig…

Wat is het toch heerlijk dat we weer eens ‘n echte ramp beleven…. Althans voor de media in elk geval wel…

Overigens: voor je me iets actueels toewenst: ik vind het beslist heel erg wat er nu speelt hoor. Laat daar geen misverstand over bestaan.

Maar mijn boosheid over wat ons momenteel om de oren, en in de ogen, vliegt voed mijn cynisch gekrakeel.

In ontelbare programma’s en evenzovele herhalingen, kotsen met vulmiddel gevormde neplippen een bijzonder soort aandoening over ons heen.

Zo ook plegen moddervette krantenkoppen een aanslag op ons gemoed met uitgekiende maar ook uit de lucht gegrepen (huh) zin en onzin.

…als we het maar vreten…

Herhaling is de kracht van reclame. Maar dit soort, met wellust en regelmaat herhaalde, dreigkwats en doembraaksel maakt van de mens al snel ‘n brokkie wanhoop… Tja, je kunt maar ergens aan doodgaan.

Vooral als omhooggevallen volkspoesjes zich er, vers van de Gooische matras, op loslaten en journalisten de, van psychologen gekochte, eye en earketchers larderen met de actualiteit van de dag, nou ja van de eeuw….

Bij, door de bank genomen, elk bericht over onzichtbare moordenaartjes die nu door luchtruim en heelal zweven, proberen eindredacteuren onze emotie zwaar te raken, want dat geeft verslaving aan hun “druks” en “drags”.

Er zijn zelfs kerkdictators die hun aanhangsel stevig op de heilige kast jagen met het uitspreken van toornen en met dreigend boe geroep vanaf de kwansel alvast doodsangsten meegeven.

Nou hoor ik u op afstand denken; die gast heeft last van z’n CVA en kan het zelf allemaal niet goed meer aan…

…daar heeft u gelijk in…

Dit neemt echter niet weg dat ik goed begrijp dat we ons krankjorum laten maken door met name de alles beïnvloedende en alleen in zichzelf gelovende media…

Los van dat ik er niet gevoelig voor wil zijn, kijk en lees ik die sappige prut niet. Ik heb zoveel andere bezigheden, passies en liefhebberijen dat dit geen kans krijgt mij te vernielen…

pffff, nou eerst ‘n Cornetto….