kookpunt verhaal

Als “ze” eten gaat maken voel ik me extra ziek…

Niet dat mijn lief niet kan koken, ook niet van de etensgeur of zoiets, maar omdat zij het eten maakt of eigenlijk wel moet maken…

Oh, ik kan koken als “de beste”… of eigenlijk: ik KON koken als “de beste”. Maar dat kan ik nu niet meer, hoe graag ik het ook zou willen en weer zou willen kunnen…

Daar heb je ‘m weer die VKZ* bij nette mensen beter bekend als CVA… Aangedaan en uitgeschakeld op belangrijke en zeker ook voor het koken noodzakelijke functies.

Van m’n lijf dan he, want sinds de brand (lees de column “gehaktballen”) hebben we fantastisch materiaal om veilig en lekker te kunnen koken.

Als ze zegt “ik ga eten maken” raakt dat me diep, ik voel me dan waardeloos, nutteloos, machteloos en nog’n paar van die lozen… Wat zou ik het haar toch graag uit handen willen nemen…

Echter ik moet lijdzaam afwachten tot het lekkers, gesneden in hapklaar gruis door m’n schat op tafel wordt geschoven… Medicijnen er afgepast bij anders gebeurd er weer iets raars in m’n hersens en ‘n koppie ranja om verslikken tijdens ’t eten te pareren.

Dus ik doe geen ruk en krijg het zo voorgezet, voor velen ’n feestje misschien, maar ik organiseer ’t liever…

En zo gaat het met veel meer dagelijkse en zelfs nachtelijkse dingen… Ik kan weinig nuttigs meer doen, dus zij doet het allemaal; honden uitlaten, schroefjes in iets draaien, mij in m’n springpak helpen, tuin schoonhouden, opbellen naar moeilijke personen en het hele huishoud-klerezooitje regelen…

Het enige wat ik nog doe aan huishouden is mezelf therapeutisch dwingen op m’n driewielertje, krentenbollen te halen bij de bak, en ze opvreten… Ja je ziet het, ik wil wel….

Bij veel van wat m’n lief doet, voel ik me samengevat “nietsnuttigs”. (vast een nieuwe emotie bedacht hiermee).

Nou ja, ik probeer wel n’s wat te doen, of doe alsof ik wil helpen, maar verder dan risicovol door de hut heen en weer strompelen komt het amper. Al leg ik soms vast ’n paar vorken op tafel of ruim ik spul af wat dan in ‘n onstabiele seconde veelal op het laminaat uiteen spat…

Het is een fors schuldgevoel, of ook schaamte en frustratie waar ik mee worstel…

Ja ik weet het: Ik kan ’t niet helpen dat ik zo ziek ben.
Maar ik kán ook niet helpen doordát ik zo ziek ben… pffff sla dit stukje maar over hoor…

Gelukkig kan ik wel iets doen binnen ons bedrijf door bij de honden te gaan zitten… Ja heus, “zitten” is ook ‘n werkwoord…

Toezicht bij de thuishonden terwijl m’n lief andere hondjes uitlaat of haar werk in de zorg weer probeert op te pakken. Dat is in elk geval nog iets en ontlast (ahum) haar enigszins.

Lichamelijk beperkt kan ik gelukkig nog wel met m’n geest iets doen door wat dingen te bedenken zoals recentelijk een leuk hondenproject. Dus ik ben niet helemaal in onbruik geraakt…

Ook kan ik nog verhalen schrijven, websites en klantenpagina’s bijhouden al kost het wat meer tijd door het 1 vinger typesysteem toe te passen, vroeger 2.

Oh, het eten is klaar hoor ik net, dus doei…

…het ruikt lekker…

Ik ga soms ietsje anders zitten aan tafel en kijk haar bij het eten niet aan…

…we eten smakelijk…

De druppels rond mij op de grond “zijn kwijl van de honden” zeg ik maar…

*(verschrikkelijk kutziekte)