koekelen verhaal

Goochelen lijkt het wel… (nee niet “koekelen”), trucjes uithalen om in dit geval even aan iets anders te denken dan aan je dagelijkse zorgen, pijn of andere trammelanto, dus: afleiding. Als je dat niet kunt moet je het toch maar gewoon doen… 

Stel je mankeert iets beroerds of je stikt ‘n tijdje de moord van de zorgen om welke financiële reden dan ook. En zo kunnen er meer vervelende dingen des levens je pootje haken…

Dan is het lekker als je je even kunt laven aan iets anders … zoals even uitbundig lachen of ‘n dagje heel andere dingen doen.

Sommigen duiken in ‘n, al dan niet digitale, kleurplaat, ‘n ander probeert zich tot wolk te verheffen via een transcendente yoga en weer een ander hakt ‘n week lang verrotte takken uit scheef gezakte polderwilgen.

Maakt niet uit: je bent in elk geval lekker afgeleid van je sores en hebt er ff geen flauw benul van dat die straks weer bij je op schoot komen vervelen…. Wauw “ ge kunt er maar efkes vanaf zijn”…

Dat is grappig natuurlijk maar er is meer…. althans daar ben ik zelf achter gekomen.. ook punniken, decopatch, trekzak of duwboot… kei leuk en, als je er blij mee bent, ook zeer nuttig dus: mooi doen, zou ik zeggen. Maar het is lang niet altijd voldoende voor zinnen verzetten op langere termijn of ‘n bevredigende dagbesteding.

Gelukkig zie ik met regelmaat bovennormaal presterende lotgenieters m/v en dat doet me zeer goed, sterker nog… dat motiveert NAH figuren in het algemeen en zeker mij.

Niks van “ ik kan niks meer” en ook niet “plekkie achter de ziekmakende stinkgeraniums” nee hoor; we gaan ervoor en doen het gewoon… Echt Vet, enorm cool en uiterst gaaf zelfs.

Bij mij heeft het er toe geleid, mijn klote ziekte met plezier van me af te schrijven. Ik ben gaan “bloggen” ja zo heet dat typelen tegenwoordig, kan ik ‘t helpen.

Daar kan ik veel in kwijt, schrijven wat en hoe ik wil, zonder dat iemand begint te zeveren over mijn soms aparte woordkeus… ja zo in de trant van; “ poep en pies en de dingen waar dat uitkomt” enz.

Maar nog waardevoller is het waanzinnige idee gebleken om een oplossing te bedenken voor behoud van mijn bedrijf en een actieve en nuttige rol daarin voor mij.

Sinds ik gestoord ben, of zo je wilt, aangedaan pfff, kon ik niet en nooit meer met mijn honden en onze uitlaatservice de weide (nee niet verkeerd geschreven) wereld in door de uiterwaarden…

Wel een keer nog geprobeerd maar ging gelijk op m’n bek bij het gooien met ‘n stok. (Een filmpje hiervan is al viraal gegaan op “mijntube”)…

Verschrikkelijk dit alles niet meer te kunnen want dat was (en is) mijn passie en latere levenswerk.

Tijdens mijn fietstherapie (krentenmik halen bij de bak of ‘n frietje bij Tommie’s) kwam ik langs ‘n grasveldje waarvan duidelijk niet in gebruik. Het bleek van een aanpalende zorginstelling voor ouderen met dementie…

In mijn toch aangedane denktank ging plots het licht aan en er ontplofte een leuk maar gewaagd idee in m’n zuurstofarme hersens:

“Als wij dat veldje nou eens konden gebruiken voor onze honden…. als uitlaat en speelveld, en als wij nou eens in ruil daarvoor met de honden leuke acties gaan doen naar de bewoners van die zorginstelling”…

Het hield me bezig, er ontstond een gedetailleerd plan. Google (nu wel koekel :)) verzond het geschrift naar de raad van bestuur, van die gerenommeerde zorg-gigant.

Tuurlijk zeggen die nee, tuurlijk is dat niks, tuurlijk doen die niet mee aan dit soort fratsen op hun. terrein…

Maar hoe fout kun je denken zeg:

Het ingediende plan heet “Hondenheuvel” en is door de voltallige raad van bestuur met open armen ontvangen …

Oink en heel erg Wauw!

Om kort te gaan: het project is inmiddels gerealiseerd en direct al succesvol en…

… ‘n fantastische afleiding voor deze krakkemikkige bejaarde…

 

Het gaf zoveel afleiding dat ik niet eens meer aan bloggen toe kwam…. Nou het is nog niet klaar daar op hondenheuvel, maar hier is wel weer ’n bloggie…..