…kierewiet…

Sinds mijn abonnement op CVA’s probeer ik via mijn neus, binnendoor, aan mijn kop te krabben, hebben jullie dat ook steeds? 

…en/of…

Sinds mijn CVA, heb ik steeds na het eten, dat ik de restjes groenten en vlees uit mijn mond, keihard over mijn tafelgenoten proest…, herkent iemand van jullie dit ook?

Misschien denk je; dat zijn twee rare grapjes van Jeroen… En ach, waarschijnlijk heb je ook wel gelijk… Maar het is me toch ingegeven, door de meest vreemde en onzinnige vragen die ik via de vele lotgenieters fora af en toe tot me krijg… Af en toe ja, want als ik er teveel op lees, overleef ik het niet, of word op z’n minst nog kierewieter dan ik al ben…

Ik respecteer zeker wel de auteurs en hun achterliggende dramatiek maar, mijn allerliefste god (ja, er zijn er meer), wat denkt men hier toch feitelijk mee te bereiken? Als je een keer zo’n soort vraag stelt, kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar daarna doe je dat toch niet meer lijkt mij. En dan voornamelijk, omdat er vervolgens een oeverloze kots van reacties overheen komt…

..takkepokkeneeteteringpleuriskak …(3x woordwaarde)

…moet dit nou echt bijdragen tot begrip, acceptatie en verwerking? Of tot ziek, zieker, ziekst?

Oké, dat je wilt praten of vragen hebt dat snap ik. Het is maar al te beroerd dat je dat niet in ‘n intiemere sfeer kunt doen. Maar om met je, soms amper te snappen, omschrijving van je probleem zoveel gannef over je heen te vragen denk ik; zoek een plek met serieuzere oren.

Hoewel…., bestaat zoiets wel eigenlijk? Is het niet zo dat we al sinds we ooit hebben leren praten, we nooit meer luisteren naar een ander? En in plaats daarvan, de mededeling van een ander vooral met ons eigen braaksel en betweterigheid onder smeren?

Ik maak mezelf wijs dat ik nog redelijk goed ter geest ben, en daar ben ik dan ook zeer blij mee…. Het is dan feitelijk ook niet kies, anders schrijvenden of reagerenden op de korrel te nemen. Dat is zeker ook niet mijn intentie, maar de negatieve sfeer van de rotzooi die ik bedoel, maakt me soms zo verdrietig en hopeloos dat ik er allergisch voor ben geworden, ja ook cynisch…

Sinds mijn CVA heb ik sterk de behoefte om flink ergens overheen te zeiken… Herkent iemand jullie dat ook? Of hebben jullie dat ook altijd al gedaan?

Walnoot van de auteur: voel je nou eens niet op je pik getrapt, of in je kut geknepen, door dit verhaal, maar haal er het positief bedoelde nou eens uit. Dat valt niet mee voor iedereen, want het schijnt orgastische effecten te hebben om je te wentelen in, door je zelf gefilterd negativisme.

Oeps, ik durf…