janken kreng

Vooral bij live TV een achterliggende noodzaak om een programma waardevol te maken… “Janken kreng” dat is goed voor de kijkcijfers…. Lukt het niet direct dan worden er wat extra domme vragen gesteld, als het maar traant…

Maar dit verhaal gaat over mensen waarbij het in hun hersens ‘n beetje mis ging. Je weet wel CVA en NAH en dat soort gein… in het bijzonder gaat het over mij persoonlijk, want ik heb ook zoiets…

Voor zover ik dat zelf kan zeggen, ben ik mijn hele leven redelijk normaal geweest voor wat betreft het uiten van mijn emoties… Lachen en huilen als daar noodzaak of aanleiding voor was en strak blijven kijken of onderdrukken als dat handiger was.

Overwegend kon ik mezelf daar aardig in sturen. 

… er is duidelijk iets veranderd merk ik nu…

Oh, ik lach me met regelmaat kapot hoor, al dan niet samen met mijn schatje en ook nog om de stomste dingetjes… Ja hoor humor zat, tot en met knikkende knieën en ademnood toe. 

Maar nu gaat het over die andere emotie, die natte emotie of te wel het huilen.

Kreeg ik vroeger om welke reden dan ook iets liefs of leuks dan was het van: oh leuk, wat lief en dan ook: aah dat had je niet moeten doen maar toch bedankt en goh leuk dat je er ben enz.

Sinds mijn CVA komt er in mijn kop een proces op gang waarbij het gelijk los barst als er wat is. Vooral iets liefs, leuks of overig aandoenlijks dus iets dat me raakt. Maar ook als ik liefdevol naar m’n moppie kijk, iets in mijn omgeving ontdek of mijn hondjes aan kijk, gaan de buissies van slot.

En juist op zo’n dag als vandaag, m’n verjaardag, werd dit item enorm actueel. Niks bijzonders, ben al zo vaak jarig geweest en sterker nog: ik doe er doorgaans geen moer aan. Verjaardag vieren vond ik maar gedoe.

Maar nu…  vrijwel elk bezoekje, elk kaartje, elk berichtje, telefoontje, cadeautje of zelfs girootje grijpt me ontzettend aan, alles eigenlijk wel…

Ja hoor,  m’n gemoed stroomt binnen ‘n halve seconde vol als er weer wat binnen komt of gebeurd. Het gaat vanzelf, tegenhouden geeft zoiets als de moord stikken en is zelfs vrijwel onmogelijk.

Resultaat is tranen en mijn omgeving opzadelen met  ‘n natte jankbejaarde.

En ik moet je zeggen: ik vind dat ronduit vreselijk, zwaar kak en ik schaam me kapot om dat slappe gedoe! En het is niet eens echt verdriet hoor, ‘n vreemdsoortige emotie zo lijkt het…

Maar iedereen zegt het, en eigenlijk weet ik het ook: het komt door die vreselijke ziekte CVA. Dan is er iets in je hersens gebeurd waardoor je niet alleen lichamelijk de lul bent, maar waar ook je emotiefabriek al dan niet lichtelijk geshreddert wordt. Kan zijn, maar ik vind het beroerd en voel me dan ellendig…

Want ja, denk je maar eens in:  

Waar en met wie ik ook ben en wat er feitelijk ook gebeurd… Ineens loop ik vol en staat alles in mijn watercentrale op springen. Ik probeer met een angstaanjagende grimas op m’n smoel nog wel het op handen zijnde evenement te onderdrukken, maar dat is vergeefs…

Compleet met snot, kwijl en tranen proest het m’n kanalen uit…  ik kan er niks aan doen en ik begrijp niet eens waarom dat zo gaat. Het overkomt me als het ware en het duurt tot het weer over is, doorgaans ’n paar seconden.

Dan heb ik mazzel als m’n zorgspetter me bij de omstanders redt met de opmerking. “Ja daar kan ie niks aan doen, zijn cva heeft ook dat deel van slag gemaakt”…

Maar ik kan nog steeds geen woord uitbrengen, hooguit wat oergeluiden… 

Bij mijn optredens als ervaringsdeskundige, zeg ik van te voren dat ik ga janken anders durven ze helemaal geen vragen meer te stellen.