…fiftie fiftie…

…jaren fiftie…. Nee niet die jaren met Fats Domino, Swiebertje en Doris Day, dat waren de andere fifties. Maar de afgelopen jaren, anno 11 mei 2018, sinds ik na mijn CVA, een dubbelleven leid. 

En dan niet het dubbelleven waarbij ik stiekem met ‘n geil gendertje lig te vozen in ‘n fietsenhok, maar ‘n dubbelleven van plezier en verdriet, van kunnen en niet meer kunnen en van blij dat ik leef tot ik stop er maar mee.
Ja, zo dubbel is het. Zin om uit bed te gaan, de dag te beginnen en lekker met de honden bezig te zijn… Maar dan eerst, zonder al teveel stijfheid en pijn, het bed maar eens zien uit te komen…

Dan worden aangekleed door m’n persoonlijke hulplijntje, want als ik het zelf netjes wil doen plof ik gelijk weer neer uit vermoeidheid. Dan de trap af kraken, (nee de trap zelf kraakt niet) , zuchtend en kreunend, naar beneden. Ik lijk wel ‘n aangedane fossiel.

De honden beneden bevestigen dat ik dat inderdaad ben, want wat zij met mij doen kan ik niet meer met hen, de rotzakken. Dan koffie maken, nee dat krijg ik. Dan ontbijtje maken, nee dat kan ik zelf niet. Nou ik kan het wel maar het duurt ‘n uur, doet veel pijn en er flikkert van alles op de grond. En voor ik de honden weg kan schoppen, is de vloer al weer schoon.

Ja, ik kan volop genieten van mijn bijdrage in de bedrijfsactiviteiten en m’n dagbesteding, met alle honden van onze uitlaatservice. Maar ook nog mee naar het veld is ‘n hele opgaaf, stoeien en spelen met de honden of stront opruimen kan ik niet meer.

Nou nog eentje dan…

Ik ben handig, technisch, creatief  en zwaar gemotiveerd van alles te knutselen, te repareren of te ontwerpen. Zelf kan ik het niet meer, dus moet er een inhuur knutselaar geregeld worden die alles anders doet dan ik bedacht had… Na blijven toekijken bij het geknutsel ben ik acuut tandarts waardig, want het zooitje ivoor ligt met wortel en al, los in m’n bek, door het tandenknarsend wegkijken…

Snap je het nou? Amper 50% van mijn leven vul ik op enigerlei wijze zelf in, maar die andere helft wordt voor me gedaan. Ik kan dat allemaal zelf niet meer! Wat mag ik me dan godverdomme nog waard voelen? Dan is er echt voor ’n resterend percentage de wanhoop, frustratie en verdriet…

Waarom bedenk ik nog dingen, waarom maak ik mezelf nog enthousiast als ik van de 10 dingen er hooguit 1 zelf kan doen… Van baby af aan heb ik alles bedacht en gedaan, ik wist niet eens wat ik moest doen maar wel de manier waarop.

Liefde en leed met mijn lief, lachen en huilen, stikken en opgelucht adem halen, hunkeren en verafschuwen… Eenmaal weer vroeg op bed, lig ik bij te komen van die dag en denk ik aan hoe die was… Geen dag is hetzelfde, en toch gaat het morgen weer zo… Op de momenten dat ik me 99% kut voel, moet ik me er zelf van zien te weerhouden, “rare dingen” te doen. Tot nu toe gelukt, anders had je nu iets anders zitten lezen.

…fiftie fiftie…
en soms heel anders