dagbesteding (verhaal)

Relaas over dagelijkse beslommeringen, daginvulling en dagbesteding. Gewoon om nou ook zelf ‘ns te begrijpen waar ik moe van word…

Vooropgesteld: “moe” stond voor mijn CVA’s niet in m’n woordenboek. Wie naar mijn idee zat te zeveren dat ie moe was lag er uit…

Er is heel wat veranderd… en daar waren blijkbaar 3 CVA’s voor nodig…

Mijn dag begint, rond 06.30 uur, met aankleden natuurlijk… op zich niet spectaculair maar dat is wel de eerste frustratie van de dag… Ik kan het namelijk niet meer zelf dus mijn lief doet/moet me helpen. Jezus zeg, moet ik nou zo oud worden? Paar keer zitten paar keer staan en ik ben ingepakt… (en gelijk moe).

Maar goed, opstaan, stabiliteit zoeken, aankleden, lijf verzorgen met wonderzalfjes, toiletgang enz… Nou ja de volgorde is meestal wel wat anders.

Trap af waggelen en aan tafel… (en ook van alle pijntjes weer moe) eerst ff wat eten en ’n bakkie… Leuk? Betrekkelijk, want ook dit wordt me voorgezet door mijn persoonlijke zorgspetter. Want hoe graag het Ergo-poppetje me dat weer zelf wilde leren doen, het lukt me absoluut niet.

Dus vrouwtje kom maar op met je koffie, broodjes, pilletjes en anti stiklimonade en gesjor aan mijn kleren…

Dan als ik weer op adem ben van het eerste uur inclusief eten, ga ik me graag met de honden buiten bemoeien… Schop beschaafd een van mijn honden uit de rolstoel want ik moet er in… en genieten maar….

Om de haveklap komen ze me bespringen omdat ze van me houden of misschien wel omdat ik naar brokjes ruik, maar dikke pret… en ik vind het heerlijk zo.

Inmiddels gaat de rest van het spul de logistiek in naar het uitlaatgebied en daar help ik dan aan mee door de deur steeds ff te openen voor het volgende beest. Zo hoeft het vrouwtje niet heen en weer te lopen en heb ik het idee dat ik belangrijk ben. Levert achteraf gezien meer last als lol op maar je moet ergens beginnen.

Als alles weg is rol ik naar de computer voor de administratie van die dag en knal ik er, met m’n befaamde 1 vingermethode, nog even ’n stukje schrijfwerk uit voor de blogsite. Dan is het weer zichtbaar tijd om in de zit-afcombinatie ’n uurtje te rusten.

Natuurlijk is er altijd wel ’n thuisblijvertje die me hoe dan ook in beweging weet te toveren en zet ik de rest van ons wagenpark (scootmobiel) klaar voor een rit naar de Woefteling, zo’n 300 meter vanaf huis.

Paar keer heen en weer rijden over het gehandicaptenpadje langs het gaas van hondenheuvel en me, doorgaans onnodig, met wat vierpoters bemoeien is dan ook wel weer genoeg om naar m’n persoonlijke elektrische stoel te verlangen.

“Lekker” liggen en wachten tot de schattige monstertjes weer over me heen huppelen, ja die kijken niet op een handicapje meer of minder, en ze mogen van me.

Rond 11.00 uur hebben we er dan zo langzamerhand een kleine halve dag op zitten en voor de komende 2 uur ben ik out of order… doorgaans slapen, maar wel in de hondenkamer dus dichtbij mijn schatjes, die nu ook verplicht moeten meuren…

Als er geen bezoek komt, als er niet gebeld wordt, als ik niet naar therapie hoef of als er niet ergens geknutseld moet worden kom ik redelijk tot rust… Tenminste als er geen draconische grapjes worden uitgehaald door het duo woef en Waf.

En dan nog de rest van de dag, de middag en avond…. ach ik bespaar u het vervolg van mijn vermoeidheidsritueel anders bent u straks nog te moe om me te lezen…

Ik zit zelf al stuk van dit schrijfseltje…

nou moe….