bewusteloos

Ach nee, ik ben niet in coma hoor… tenminste niet dat ik weet. 

Maar inmiddels door 4 CVA’s te pakken genomen, ben ik aardig in “de aap gelogeerd”. Al weet ik niet uit welke aangedane hersens deze vreemde uitdrukking geperst is.

In elk geval komt het er op neer dat ik niet meer normaal ben. Dat wil zeggen ik kan niet meer doen, zoals ik normaal in mijn vorige leven altijd deed. Ik ben dus anders… Zoiets kan leuk zijn als je Hans heet, maar daar houdt het dan verder ook wel mee op.

Ik ben anders omdat ik alles anders doe door mijn beschadigde hersens. Het is haast “de alles is anders show” want af en toe lijkt m’n gehuppel wel op aftandse “show” van ’n amateuristische mimespeler…

Hoewel het afhangt van hoe erg je door zoiets getroffen bent moet je je een groot deel van je nieuwe leven, bewusteloos oefenen om alles weer “normaal” te kunnen.

Derhalve moet ik:

bewust elke stap zetten (mijn been moet aan mijn hersens doorgeven hoe het ook al weer moet)
bewust m’n arm en hand gebruiken (dat moet die walnoot ook weten)
bewust slikken (anders is het stikken of verslikken)
bewust m’n evenwicht bewaren (zo niet dan flikker ik om)

bewust niezen (anders ontploft m’n kop)
bewust gaan zitten (of ik zit er ver naast)
bewust het verschil voelen van mijn vel (of ik brand m’n fikken)
bewust iets pakken (om niks fijn te knijpen)

bewust of praten of eten (anders komt er pindakaas in m’n longen)
bewust ademhalen (of ik krijg ademcrisis)
bewust concentreren (om tenminste iets goed te doen)
bewust ’n wind laten (ja want anders…)

Bewust alles doen wat ik als kind heb moeten leren en sinds die tijd automatisch doe. Dus je snapt het al… ik bewust me bewusteloos.

Kijk, op therapie leer ik van alles en vooral weer in beweging komen. Dat is mooi zo twee keer per week. Maar dat heeft weinig zin als ik de rest van de dagen niks doen en mijn zielige ledenmaatjes met rust laat.

Nee daar moet ik flink mee aan de bak en hoewel de drive en motivatie een tijdje weg was, ben ik weer tot het besef gekomen dat er wat gebeuren moet. Dus dagelijks weer alles bewust op de goede manier doen.. Ook uitrusten want ik word er doodmoe van.

Aankleden en eten maken hoef ik niet echt bewust te doen want dat wordt voor me gedaan door mijn persoonlijke mantelmeisje. Lullig is dan wel weer dat ik me bewust word van mijn beperkingen en van mijn afhankelijkheid… Dus nog meer bewustialiteit (bewust zo geschreven) en alles nog pijnlijk ook.

Het is wel een heel ander leven zo hoor… Maar nou betrapte ik me vanochtend op de gedachte van hé, ik loop al wel weer iets beter… en… hé, mijn hand helpt nu me met het snijden van kaasblokjes voor de honden…

“Geef nooit op” was voor mij echt zo’n TV kreet, maar nu mijn knok weer tot leven is gekomen merk ik dat doorgaan altijd zin heeft…

Ach en ik moet ergens in geloven natuurlijk.