…bedscene…

Met ‘n gebroken grote teen, gebutst lijf en algehele ontdaniteit (huh?) door m’n fietsbotsing, kan ik niet meer de trap op en moet ik voor de komende maanden, dus beneden slapen. 

Lig-af bed besteld bij, nou ja ik wil het bedrijf niet zwart maken dus ik noem het maar even, “Dingespoint”.

Gaat snel hoor want al de volgende dag stonden de fris en fruitige bezorgers op de stoep. Ik had ze niet gehoord maar de honden waar ik tussen gezet was door mijn help sterretje, blijkbaar wel. Want de hele roedel vloog tegen de muur omhoog compleet met wat er zoal aan decibel uit hondenstrotten kan ontsnappen…

Toevallig was vrouwtje ff wat hondjes wegbrengen en ik doe er momenteel tamelijk lang over om naar de poort te gammelen.

Dus de bezorgers moesten ff wachten en probeerden mijn lief te bellen, maar bij terugbellen waren ze zelf niet bereikbaar. Dus de uitstraling van de hoofdbezorger veranderde al snel in ‘n grafzerk, waarbij zijn ogen veelvuldig op zijn polshorloge keken, om aan te geven dat er wel vreselijk veel tijd verloren ging.

Ik op m’n aller netst: ja sorry ze kan elk moment komen…

Voldoende verontschuldiging om diep zuchtend de woorden “” ja daar kunnen we niet allemaal op gaan staan wachten hoor” uit z’n mondhoeken te laten druipen…

En toen ging bij mij het knopje om…. Zeker ook als gevolg van wat er gebeurd is, de wanhoop van hoe het nu verder moet, het warme weer en de dreigende woonproblematiek, kwam ik ook los met:

Nou dan flikker je toch ff lekker een eind op met je kutbed. Sodemieter het in de Waal van mij part en ga verder met je klote baan waar je al jaren zat van hebt…

De buurt achter mij had inmiddels de balkonplaatsen ingenomen, wachtend op wat het tweede bedrijf te bieden had.

Nou, nou, rustig maar meneertje, we kunnen nog wel even wachten, schoof er nog tussen de tandjes van de zuchtende zeikerd uit.

Maar als het te lang duurt moeten we echt verder hoor… Kunt u de voordeur niet openmaken zodat we naar binnen kunnen…

Nee! Ik kan niet lopen blinde! Bovendien staat er een tafel die eerst weg moet….

Ooh, maar wij gaan niet eerst ook nog eens ‘n half huis opruimen hoor….

Ja, toen ging bij mij de rem er helemaal af en zelfs in Keulen hoorde men het vervolgens donderen… Teksten als &@$#¥$ en $£¥#%*>$ gingen in rap tempo over de tong….

Ik wed dat menig stoomreiniger jaloers zou worden op wat er daarbij uit m’n gaatjes ontsnapte… pfoeiii zeg.

Maar goed, ik bracht hen in veiligheid door af te druipen naar het achterterrein, om aldaar de honden tot stilte te meppen en inmiddels kwam vrouwtje weer thuis.

Nou is dat soort volk uiterst gevoelig voor alles waar ‘n tiet aan zit, dus het werd al snel weer heel vrolijk en bereidwillig.

Ik ben niet blij met mijn reactie op hun botte gedoe, maar ik begrijp het ergens wel. Als boetedoening voor mijn optreden, beiden ‘n aflaattientje gegeven. Genoeg om het vagevuur te ontlopen dacht ik zo.

Lang geleden dat ik met dit bedrijf zo’n slechte ervaring had, maar misschien is er dan toch een soort allergie ontstaan. Zelf denk ik aan;

…acute scheldietes…