auto ongeluk?

Nee, rustig maar, niks aan de hand hier…  Het gaat er om dat er ongelukken gebeuren, bv. met de auto, maar natuurlijk ook nog veel andere ernstige pechdingen waar dan het 112 leger op afgestuurd wordt… 

Afhankelijk van waar je woont, hoor je toch met flinke regelmaat sirenes die haastig ergens naar toe loeien.

Als ramptoerist kijk ik gelijk op de 112 App om te zien wat er waar is gebeurd, en wat er allemaal op af wordt gestuurd. Als er “lifeliner” bij staat, hang ik al uit het raam om die helikopter te horen en te kunnen zeggen: “ja, ik hoor hem, wat erg….”

Maar wat ik bedoel is;

Je hoort de sirenes, je ziet hopelijk wat er gebeurd is en dat vindt je dan kei spannend…

Bloed, pijn, ravage en ‘n hoop gedoe. Maar al snel zijn er opruimploegen en schadeherstellers en de weg is weer vrij, en de bewusteloze afgevoerd, al dan niet uit de eigen woning. Einde van het spektakel…

Ja aan m’n reet…

Niks einde spektakel… Oh ja, de plek des onheils is dan wel weer onherkenbaar of keurig gerepareerd, maar het menselijke onheil begint dan pas echt…

Al dan niet bijeengeveegd ben je met ‘n spoedje afgevoerd naar ‘n ziekenhuis en als het medisch college je aldaar heeft gestabiliseerd, begint voor jou pas het gevolg van de oorzaak.

Vernield, verlamd, aangedaan of in welke toestand ook gaat er, als je nog leeft tenminste, voor jou een nieuw tijdperk in…

Een tijdperk van eerst maar eens in leven zien te blijven, om vervolgens je wonden, pijnen en ander ongemak weer te boven zien te komen. Deels wordt je daarbij geholpen door de medici, medicatie en de natuur. Maar de rest komt toch echt op je eigen bordje terecht en zul je je kapot moeten therapieën om weer enigszins “in de benen” te komen.

Iedereen die het “moment” heeft meegekregen verteldo in zijn omgeving, met wie en wat er gebeurd is en vooral hoe erg dat allemaal wel niet was. Als je geluk hebt komt je persoonlijke ellende ook nog op tv of in de krant, maar dat is het dan wel.

Weinigen weten wat daarna komt! Weinigen realiseren zich de weg van pijn, afzien, frustratie en vechten, die een gekwetste daarna heeft te gaan… Niet zelden tot in lengte van jaren en dan ook nog niet alleen jij die op z’n plaat ging, maar ook de partners en complete gezinnen of families.

Maar als je iets is overkomen, kan het zo gek haast niet zijn of er is wel een lotgenotensite voor je te vinden op dat heerlijke Facebook… Lotgenotensites waar men dagelijks in geuren en kleuren kond doet van de ellende waar ze in terecht gekomen zijn en dit wordt dan weer sappig aangevuld met nog veel erger kwalen van reagerende, eveneens aangedane lotgenieters.

“Wat moet ik toch met al die ellende van anderen”? Vraag ik me af. Vaak nog vol fouten geschreven en soms in het geheel niet te volgen door dislesbisch geknoei…

Het antwoord is simpel; NIKS, ik moet daar niks mee, ik hoef het niet eens te lezen…

Maar… het geeft zo overduidelijk weer wat er gebeurd nadat die sirenes verstomd zijn… Als de rotzooi is opgeruimd en als de gekwetsten zijn ondergebracht in ziekenhuizen, revalidatiecentra of weer thuis…

Veelal in pijnlijke stilte en ingehouden verdriet, kreupelt de getroffene zich in ’n dagelijks gevecht, stukje bij beetje terug naar een doenlijker leven… Badend in lichamelijke, geestelijke, maar ook maatschappelijke wirwar van ziekelijke en ambtelijke restverschijnselen.

“Jan publiek” heeft inmiddels alweer zoveel spectaculaire ellende gezien dat ze dus “jouw geval” al lang zijn vergeten…

En jij mag doormodderen, zonder sirenes, zonder ramptoeristen, met hooguit af en toe een aai van je schatje…