…arm…

In onze dubieuze woonwereld bestaan regelingen voor mensen die wat minder te verteren hebben (dus zeg maar armoedzaaiers en aso’s)…

Of die anderzijds in een moeilijke positie zitten bv. door gezondheidsproblemen (dus zeg maar kreupelen net als ik, en debielen). Tja, alles heeft ‘n naam hoor… 

Dan komen er termen in zicht als: Urgentieverklaring, aangepaste woning en levensloop geschikte woning. Maar ook sociale huurwoning en huursubsidie. Dat is mooi want anders ben je kansloos op de woningmarkt, en moet je bij de webwinkels al snel op zoek naar ‘n woondoos.

Maar je moet dan wel aan bepaalde voorwaarden voldoen. De belangrijkste is: je moet arm zijn. Ziek of zielig is dan niet genoeg. Toch jammer eigenlijk want ik ben dat allebei ‘n beetje.

Dat “arm moeten zijn” is best logisch vind ik. Want als je rijk bent, koop je de hut van je dromen met alle aanpassingen die je maar nodig hebt en chillen maar.

Prachtig, maar nu wat meer naar onze eigen situatie:

We hebben ons jaren met plezier kapot gewerkt in ons grappige bedrijfje, maar ook vette pech gehad waardoor we financieel op ons bek gingen. Gevolg, keihard blijven werken om uit de financiële problemen te komen. Dus lang genoeg tamelijk arm geweest… Huh, “geweest”?

Onze mentaliteit is: doorknokken, niet schuldsanering of faillissement, maar vechten en afzien.  En zo zijn we er weer aardig bovenop gekomen… Althans zo leek het. Want toen ging ik hoogst persoonlijk lichamelijk op mijn bek, door ‘n kwartetje aan herseninfarcten. Dat is iets met zuurstof afsluiten in je kop waardoor je raar gaat doen.

Dan stort onze wereld eerst wel even helemaal in. Maar, vraag niet hoe: in elk geval samen met mijn lief flink geknokt om ook dit te boven te komen en opnieuw gelukt! Hoe ziek en beperkt ik ook ben… hoppa! (of tjakka, dat weet ik ff niet). Ons huidige bedrijf en tevens mijn fantastische dagbesteding draait als een tierelier, wat voor ding dat ook mag zijn.

Geweldig gedaan hoor maar… dat blijkt nou ineens fors in ons nadeel, bij het volgende probleem:

We moeten door verkoop van de aanpalende kerk, ons huis uit. “Het huis van God” en bijbehorende opstallen “huisjes van God”, zijn verkocht en rechteloos staan we straks op straat als het ons niet lukt andere ruimte te vinden. De verhuurder en nieuwe eigenaars hebben lak aan onze situatie, hoe mensvriendelijk ze ook zeggen bezig te zijn.

We zetten alle zeilen bij, zoeken met man en macht, maar nog niets gemerkt van ook maar enige kans op een andere woning.

We hebben nog tot uiterlijk eind september. Urgentie krijgen we niet, daar is ons inkomen te hoog voor, kopen kunnen we niet omdat we oud zijn. Dus zijn we aangewezen op toevalstreffers, heel veel geluk van sympathisanten en van hen die wegens droevige familieomstandigheden misschien ‘n schattig boerderijtje leeg hebben.

We kunnen best een flinke huur betalen, maar de woningmarkt is zo overspannen dat als we ergens op een site kijken we gelijk nummer 194 zijn op de wachtlijst. We mogen wel overal lid van worden en betalen, maar kans maken we niet.

De kerk is dus verkocht met ons huis er bij… Maar zou de kerk dan niet ergens een stalletje voor ons hebben? Dat gebruiken ze zelf toch niet meer…  en plaats in een herberg lijkt er ook voor ons niet te zijn.

Dus: als je toevallig iets weet in onze huidige omgeving? Doe even ‘n “weesgegroetje” onze kant op.

Als het wat wordt passen we heel ons leven op je hond🐾