ALARM column

Nou ik moet zeggen dat zo’n CVA’tje me best wat doet.
Ach en als ik er dan nog een overheen krijg, waarbij ik zo ziek was dat ik overtuigd was dood te gaan. Raak ik er enerzijds aan gewend. Aan de andere kant word ik ook ’n beetje bang… nou, zeg maar gerust dagelijks heel erg bang.

Als ik maar iets afwijkends voel in mijn lijf, breekt er soms, een aan de buitenkant niet zichtbare, paniek uit. Besproken met mijn schatje zijn we het snel eens over een ding waar je op kan drukken en dat er dan iemand komt die precies weet waar je bent, ligt, hangt of staat. Super, maar het kost geld.
Mijn zusjes hebben daar toevallig net ff iets meer van liggen dan wij en die bieden aan te sponsoren. Kei lief…. Een soort crowd, maar zonder funding heet dat geloof ik. We ontdekten SOS horloges die overeenkwamen met wat we zochten.

In elk geval een keuze gemaakt op internet en na betaling komt enkele dagen later het bericht dat het een tijdje duurt wegens drukte… “Grrr” horen de hondjes mij zeggen en we mailen naar die leverancier dat we boos zijn. Nou dat gaf niet zei hij, want het komt spoedig.
En ja hoor na nog een spannende week belt papa PTT aan de deur, met het klokje… Wauw, snel in orde maken met wat instellingen zodat eerst mijn lief komt als er iets is, vervolgens Piet, Gertrut en/of overige omgekochte mantelzorgers.

…kapot…

Maar dan blijkt het niet te werken. Enkele functies zijn “tijdelijk” kapot of nog niet in orde en bij calamiteit blijkt mijn vindplaats zich binnen een vierkante kilometer te bevinden. Tja als bij 112 elke seconde meetelt in de factuur, is CZ failliet voor ze me in de ziekenboeg hebben.

Als dan de leverancier óók nog afziet van verdere communicatie begin ik als de spreekwoordelijke “Olifant in ’n porseleinkast” flink buiten de lijntjes te trappen… Die taal wordt begrepen en het klokje mag terug, waarop ik nog aangeef: en het geld ook…(ja helder hè?).

Om ’n kort verhaal niet langer te maken, gebeurt ongeveer hetzelfde met nog een ander uurwerk, een veiligheidskrukje voor de douche (waar ik bij de eerste stap al doorheen) zak en voor de honden aangeschafte kuthekjes van de Gamma, waar een Klussenier zoveel extra nietjes in moest knallen dat ze gelast konden worden.

…. zucht….

Ik zal u niet vermoeien met de rest van mijn sores, anders leest u me niet meer, maar ik ben inmiddels goed beveiligd. Gelukkig maar, want ik moest het klokje ook gebruiken toen niet alleen mijn gehaktballen in de fik stonden maar ook de wanden, kastjes, keukenapparatuur en afzuigkap daar in de buurt…

 

Dat leest u vast nog wel ’n keer…