1 april column

1 april… Kikker in je bil… hahahahahaha….. Wauw, dat is lachen… Zo’n goeie hadden wij nog niet gehad… Ik kom niet meer bij ofwel, ik lach me kapot…. 

En dát waarde lezer m/v, blijkt volgens het gezegde althans, ook nog eens echt te kunnen geloof ik; Je dood lachen…

Dus je kan zo hard lachen dat alle spieren zo slap worden, dat je dood neer valt of zo…

Je kunt het maar lollig treffen bij het heen gaan zeg…

Even voor alle duidelijkheid; ik ben geen ervaringsdeskundige op dit gebied hoor, want ik ben er nog. En doktertje spelen doe ik ook al niet meer. Dus ik zeg maar wat, en heb ook geen onderzoek gedaan.

…vingerknip…

Maar ook met minder lol kan het maar zo met je gebeurd zijn… Al weet ik niet hoe het dan oorzakelijk heet.

Ik kom op dit verhaal door mijn VKZ* waarbij ik me realiseerde dat het leven met een vingerknip voorbij kan zijn… Ooit heb ik nog iets vreselijks gehad maar daarvan wist ik, het groeit wel weer aan elkaar en ik stuiter weer voort.

Hoewel er vaker iets gebeurd waarbij trauma de kop op steekt, was de directe aanleiding voor dit schrijfsel, dat er net verderop in het dorp sirenes, polities en helikopters op een punt af doken waar iemand onderuit was gegaan.

Dus zeg maar: het ene moment loop je kibbelingen weg te proppen en het andere moment ben je zelf ‘n prop. En moet er een flying circus op je af worden gestuurd.

En dit is nou precies wat ik zo aangrijpend vind;

Je leeft, je werkt, je doet maar wat, je bedrijft de liefde of zet de afvalzak buiten, je laat de hond uit en dan… PATS. Ineens kan het voorbij zijn. Ik had zelf “slechts” ‘n CVA en hoewel allemaal heel zielig, kom je dat vaak voor een heel eind wel weer te boven…

Vrijwel dagelijks hoor je aan de gillende 112 geluiden dat er ergens iets vreselijks aan de hand is…

Ramptoerist als we zijn staan we er dan, bij voorkeur, kwijlend bovenop te kijken en genieten dan blijkbaar met de dood van een ander in onze ogen, ik ook hoor.

Maar je eindje kan ook met leeftijd, keuze of gulzig eten te maken hebben hoor… Er zijn mogelijkheden genoeg lijkt me, al moet ik in dit verband de term “dooddoener” nog leren begrijpen…

Ja toch… je gaat of bent het, maar je doet het toch niet?

…Gaston…

Hoe dan ook, achter zoveel voordeuren en in zoveel straten, staat meneer Gaston Verdriet (kotsbode loterij) op de loer, met in de hand hét gouden koffertje met hét lot voor iedereen.

Op enig moment moet je trekken, je mag niet ruilen en kan niet in beroep gaan als je liever iets anders had.

En dan, ja en dan… we willen er niet aan denken, je moet er ook niet aan denken, maar het is helaas niet ondenkbaar…

Laat het lachen je alsjeblieft niet vergaan door deze verrekte rotcolumn, dat is zeker niet mijn intentie.

Maar, soms worstel ik nou eenmaal ook met, dit soort tot het leven behorende, verdrietige gebeurtenissen.

Lachen doet leven net als hoop en het is zo heerlijk voor je, dus hou vol…

En ik weet heus wel, dat je er op ’n eigen momentje bij stil staat, en de genoemde emotie je alsnog vergaat…

voor even
voor lengte van jaren
of,
en vergeef me de woorden…

…voor eeuwig…

 

(*VKZ= verschrikkelijke kut ziekte)