…beeldblogs…

Korte verhaaltjes, naar aanleiding van foto’s die me raken.

Zie je jezelf terug op deze pagina en je wilt dat niet, of staan er onwaarheden, laat het me weten en ik grijp in.




“Oortjeslepel”

Met eigenlijk een soort schok, zag ik onder andere bijgaande foto waar ‘n, mij aan het hart liggend, stel zich recentelijk te buiten was gegaan aan de schitterende natuur van de Soester Duinen.

Als groot maar arm gezin, gingen we vroeger, in de zomer, daar meerdere keren per maand spelen, diepe kuilen graven, bomen klimmen en picknicken.

Feestdagen waren het, als we er vanuit Soesterberg heen togen, en na het parkeren van onze fietsen, tussen de dennenbomen door, omhoog klauterden tot we bij de enorme zandvlakte kwamen. Daar installeerden we ons op kleedjes en vierden we de dag.

In mijn jongetjes handigheid, pikte ik op een keer een grote aardappellepel, waaraan twee oortjes zaten, om daar “veel makkelijker” diepe kuilen mee te graven, want de twee schepjes werden altijd ingepikt door de anderen…

Trauma, want binnen ‘n half uur was ik die lepel kwijt, om hem nooit meer terug te vinden.

Mijn dag was verpest en niemand wist waarom. Nooit iets er over gezegd, ook niet als ik thuis mijn moeder hoorde zeggen dat ze die oortjes-lepel nergens kon vinden…

Dat hele stuk jeugd komt nu terug, wauw…

…wat bijzonder…

N.B. Oortjeslepel op de foto blijkt in het bezit van de mensen over wiens foto de beeldblog gaat… Wauw!

 




Mokkel?

Weet je, ik vind honden geweldig. Ik kan ook bijna alles met bijna alle honden, gewoon van nature. Nooit geweten, maar wel gebleken.

Volop genieten van onze eigen 3 honden en ‘n stapel gasthonden van onze uitlaatservice, is dat een waanzinnige dagbesteding voor ‘n zielig, door CVA getroffen, oudje.

En dan quasi onopvallend schuift mijn lief en mantelschatje, mij een foto langs m’n snufferd van ‘n maf soort hondje dat graag uit een asiel wil en bij mensen wonen…

Maar ik vind 3 eigen honden meer dan genoeg…

Om kort te gaan en op de foto: Mokkel, een clownesk mormel en ons 4e feestbeest.




“Voelfeestdag” 

De verrimpelde handjes beginnen met een warming up, waarbij de eerste stampertjes zowat de moord stikken en zichzelf nipt uit de wurggreep redden.

Hee Piet, “doe is ‘n bietje voorzichtig”… Weet Piet veel.

Dan groep twee die met alle voorzichtigheid aan het “Nijn friemelen” begint…

“ Vin de dah leuk Mien” (Ja, er is begeleiding bij uit de streek.)

Oh ja zegt Mien en masseert met overgave de losse haartjes uit het beest, terwijl ze zegt vroeger ook een parkiet te hebben gehad. Je ziet, voelt en weet gewoon dat het de respectabele oudjes eigenlijk heel goed doet. Ze weten zelf niet meer wat ze “niet goed” doen… nou én?

Wat raakt me dat toch steeds weer diep in mijn hart als ik dergelijke activiteiten zie, inclusief de liefdevolle begeleiding, der, ster… (Foto Monique van Munster)




“met jou is alles fijn”


Doorgaans ben ik niet zo gevoelig hoor, maar vandaag werd ik gepakt door die twee meiden op de foto… Nee joh, zo bedoel ik het niet!

Ik zag die foto ergens voorbij komen en die raakte me. En dan nog niet eens de foto zelf. De wereld loopt immers over van mooie meiden, en foto’s van de levende natuur (die bomen) Nee het bijbehorende tekstje greep me aan.

Dat komt wel vaker voor merk ik. Zomaar ineens getroffen door ‘n paar geschreven of gesproken woordjes, die ik ‘n poosje bewaar in het “wauw kastje”.

De dames zijn vast blij met elkaar tijdens ‘n boswandeling anders maak je niet zo’n lachselfie, toch?

Maar die tekst:

“Met jou is alles fijn”

WAUW

Het zal je maar gezegd worden, al is niet duidelijk wie het tegen wie zegt.




“Ons Belang” 

Gezellig hoor, mooi weer en nog niet door Corona gemuilkorfd. Vast ‘n paar generatietjes bijeen op het terras bij mooie Pinksterdag…

Ik ken die lui niet, nooit ontmoet. Maar door de toevallige ontdekking op Facebook van de puppy love uit mijn jonge jongetjes jaren, weet ik wel wie het zijn… De oude man links is haar oudste (nog levende) broer(die ik me niet echt meer herinner) de jonge god in het midden zijn zoon en het kereltje, dat bezig is zijn koekje in de warme chocomel te plempen is hun (klein)zoon…

Ach leuk, zo’n dagje weg, maar met zo’n schattig kereltje erbij zie je natuurlijk weinig van de omgeving, omdat je klaar moet staan om in te grijpen als het blaagje een frats dreigt uit te halen… Je ziet al aan papa’s hand ( en gezichtsuitdrukking) dat dit staat te gebeuren.

Maar goed, het gaat me meer om het feit dat ik na 978 jaar het buurmeisje van toen, weer ontdekte. Mijn jonge jaren traden weer op in theater “Het Sentiment”.

Hoewel het een stille maar vooral eenzijdige liefde was, doet het me meer dan goed enig contact met haar te hebben. Zo ook haar beelden en berichten uit de historie te herbeleven.

66 jaar later ongeveer… maar ik heb altijd onthouden wanneer ze jarig is, op de zelfde dag namelijk. We leefden, in een kleine nederzetting (“Ons Belang”) tussen Amersfoort en Soesterberg, geheel ons eigen leven. Voor mij voelde het wat eenzaam, ondanks alle kinderdrukte, gezamenlijk spelen en zwemmen, omdat ik zo heel erg leefde op mijn manier, met vooral mijn eigen ding en denk.

Zwarte schaap van het gezin, buitenbeentje van de buurt en een rat in de ogen van velen.

Ik was zo ik was, het is gegaan zo het ging en ik ben nog steeds wat buitenbenig, maar zeker niet ongelukkig.

Nu in de herfst van mijn leven lenteachtige taferelen uit mijn jeugd, mij zo goed doen, leef ik lekker in het “toen en nu”.




“O jee, daar heb je Lady”

(ik kan het ook niet helpen. Zo heet dat prulletje nou eenmaal) Eerst dacht ik; ja hoor, daar heb je dan weer zo’n foto van ‘n “lief” (althans dat hoop ik) vierpotertje…

Nou hebben wij natuurlijk wel iets met honden, dus zo’n wit bolletje op ‘n gazon moeten we haast wel leuk vinden… Vol trots plaatst iemand dan die foto en denk ik: sjonge jonge wat ‘n schatje toch weer… En vooral op zo’n plaatje is het toch al snel ‘n plaatje he…. Maar bij nader inzien blijkt het eigenlijk helemaal niet te gaan om ‘n hondje… Tenminste, in zekere zin niet…

Want;

Er was een verklarende tekst bij de foto. En nou juist de inhoud van dat schrijfsel in combinatie met de foto, deed mij smelten. Ik werd getroffen door de werkelijke betekenis van dat bericht. Het draakje op de foto is namelijk van wol of zoiets… Het is ‘n gehaakte repro van ‘n echt beest. En de “haakster” van deze Maltezer plaatste vol trots haar werkstuk en achterliggende informatie.

Petra Kroes, 2x zwaar getroffen door CVA, o.a. concentratie problemen en slechte ogen tot gevolg… Wat denk je? Niet zeuren en zielig doen maar volhouden… en zie hier het resultaat!

Vol trots door Petra geplaatst, met trots van haar gejat om er deze beeldblog mee te maken. Wauw… aandoenlijk en tegelijk geweldig. Dit geeft je kracht, wat je ook mankeert… Wat ‘n verfrissende post zeg tussen alle ellende van veel “lotgenieters”…

Lady, je bent ‘n nep beest, maar ik hou van je…

Geplaatst met toestemming van Petra Kroes.